سلسیوس،آندرسون
تولد: اوپسالا، سوئد، 1080/ 1701
وفات: اوپسالا، 1123/ 1744
وی در دانشگاه اوپسالا درس خواند و پیش از آنکه برای وسعت بخشیدن به معلومات خود به سفرهای گسترده اقدام کند به مدت چندین سال در آن دانشگاه به تدریس ریاضیات مشغول بود. در برلین و نورنبرگ، ایتالیا و پاریس به دیدار اخترشناسان و رصدخانه ها شتافت. به هیأت اعزامی "موپرتوئی" پیوست (1114-1116) تا نصف النهاری را در شمال اندازه بگیرد و بدین سان در اثبات صحت نظریه نیوتنی مبنی بر اینکه زمین در قطب ها یخ می زند یاری بخش بود.
در مشاجره ای که بین دکارتی ها در گرفت، او آتش جنگی ادبی علیه ژاک کاسینی را شعله ور ساخت.(1117)
به اوپسالا بازگشت، اخترشناسی تدریس کرد و به رصدخانه ای نقل مکان کرد.
مشاهدات مشهور وی در مورد مقیاس دماسنج 100 درجه ای مبتنی بر نقطه ی انجماد و نقطۀ جوش آب (1121) به پذیرش همگانی این مقیاس انجامید، که تقریبا از سال 1179 با نام خود او شناخته شده است.

وبر، ویلهلم ادوئارت
تولد: ویتنبرک، آلمان، 1183/1804
وفات: گوتینبرگ، آلمان، 1270/1891
کارهای اولیۀ او ملهم از دوست خانوادگیش ا.ف.کلادنی، متخصص در صوت شناسی، بود. با برادر بزرگترش، ارنست هاینریش وبر، امواج را مورد مطالعه قرار داد و گزارش آن در کتاب آنها به نام Wellenlehre, auf Experimente gegründet (1825) آمده است. پایان نامه اش را در دانشگاه هاله (1205) زیر نظر اشوایگر در نظریۀ لوله های نیی اورگ گذرانید. کار وی در زمینۀ صوت شناسی توجه گاوس را جلب کرد، و او یک مقام استادی در دانشگاه گوتینگن برای وبر ترتیب داد (1210- 1216). در اینجا در مطالعات مهم مغناطیسی با گاوس همکاری کرد؛ کتاب Mechanik dermenschlichen Gehwerkzeuge (1836) را با همکاری برادر کوچکترش ادوئارت در فیزیولوژی و فیزیک نیروی حرکت انسان نوشت. به همراه شش استاد دیگر علیه لغو قانون اساسی آزادی خواهانه هانوور رسماً اعتراض کرد؛ مجبور به ترک گوتینگن شد؛ به برادرهایش در لایپ تسیش پیوست. در اینجا رشته کارهایی را آغاز کرد که تحت عنوان Elektrodynamische Maasbestimmungen (1846-1878) منتشر شدند.
نخستین آنها شامل قانون مشهور نیروی برقی او بود، که نیروی بین بارهای متحرک را بیان می کرد و مبتنی بر فرضهایی در مورد نیروهای مرکزی و جریانهایی بود که از شارهای مساوی و متقابل بارهای ناهمانند تشکیل می شدند؛ سرانجام نظریۀ میدان ماکسول جای این قانون را گرفت. در 1228 به گوتینگن بازگشت و تا هنگام بازنشستگی در همان جا ماند. با رودولف کولراوش، نسبت بین واحدهای برق پویا و برق ایستا را تعیین کرد (1235). سالهای بعد را به علم برق پویایی و ساختار برقی ماده اختصاص داد؛ تصور اتومیستی او از بار برقی، با همکاری تسولنر پرورده شد، ونظر وی دربارۀ نقش اینگونه بارها در تعیین خواص برقی، مغناطیسی و حرارتی ماده اثر پابرجایی در نظریۀ فیزیکی گذاشت. ادوئارت ریکه، جانشین او در گوتینگن، ابداع نظریۀ الکترونی فلزات را از روی عقاید وبر آغاز کرد، و این مفهوم در فیزیک کلاسیک به همت پاول دروده و لورنتس تکمیل شد.